|
چالش های هنر جاسوسی در تخمین اطلاعات!
واشنگتن پریزم
شماره صد و سی و سوم، جمعه شانزدهم آذر ماه ١٣۸٦
گزارش جدید و متحد شانزده دستگاه اطلاعاتی آمریکا در ارزیابی
فعالیت های هسته ای ایران که پس از یکسال فشار کنگره آمریکا
روز دوشنبه تحت عنوان "تخمین اطلاعات ملی" از دسته بندی سری
خارج گردیده و به انتشار برای بررسی عمومی در آمد بازتاب های
فراوانی در رسانه ها و جامعه سیاست خارجی آمریکا در بر داشت.
دلیل اصلی این عکس العمل مغایرت آشکار این گزارش با گزارشی بود
که این نهاد در سال 2005 ( 1384) در "تخمین توانایی هسته ای
ایران" به انتشار رسانید. بر اساس آن تخمین که دولت ایران را
متهم به "پیگیری فعالانه در توسعه سلاح های اتمی" کرده بود،
دولت آمریکا فشار خود را برای تحریم و انزوای ایران بیشتر
نمود.
این نهاد ارزیابی اطلاعات برای امنیت ملی که متشکل از تمامی
سازمان های اطلاعاتی کشور از جمله سازمان سیا، اف-بی-آی و
دستگاه های اطلاعاتی آژانس امنیت ملی، پنتاگون، وزارت خارجه ،
اقتصاد و دیگر شوراهای اطلاعاتی و امنیتی است پیش از این گزارش
داده بود که "با اطمینان زیاد ایران در حال حاضر مصمم به توسعه
سلاح های هسته ای و در سرپیچی از تعهدات بین المللی و خواست
جامعه بین المللی است".
آقای مایک مکانل، مدیر نهاد "اطلاعات ملی" درنشست خود با کنگره
آمریکا در ماه فوریه امسال اعلام کرد که "ارزیابی ما نشان می
دهد که تهران در حال حاضربدنبال توسعه سلاح های هسته ای است."
آنتونی کوردسمن پژوهشگر "مرکز راهبردهای استراتژیک و بین
المللی" در دانشگاه جانز هاپکینز معتقد است که از یکطرف این
گزارش نشان می دهد که ایران در سال 2003 ( 1382) فعالیت های
مربوط به توسعه سلاح های هسته ای را به تعلیق در آورد و به
همین جهت این امید را به ارمغان می آورد که در جواب نگرانی ها
و فشارهای جامعه بین الملل آمادگی مذاکره را خواهد داشت.
اما از طرف دیگر این گزارش نشانگر این نکته است که آژانس های
اطلاعاتی و امنیتی کشور آمریکا مدارک لازمه در رابطه با فعالیت
های ایران در توسعه سلاح های هسته ای تا سال 2003 را در اختیار
داشتند و ایران در چنین مسیری قرار داشت. کوردسمن با اشاره به
این نکته که "تخمین توانایی هسته ای ایران" گزارشی تجزیه و
تحلیل شده از طرف دستگاه های اطلاعاتی و در بر گیرنده نظریات
متفاوت نبوده و فقط نمایانگر شاخص های اطلاعاتی جدید از قبیل
استراق سمع ارتباطات مقامات ایرانی و دیگر گزیده های جمع آوری
اطلاعات است خاطرنشان ساخت که این گزارش پاسخی برای بعضی سئوال
های اساسی ندارد.
سئوال هایی نظیر نظرات متفاوت مقامات ایرانی در رابطه با توسعه
سلاح های اتمی، عوامل داخلی و خارجی که در تصمیم گیری درباره
توسعه یا عدم توسعه سلاح های هسته ای موثرند و همینطور توانایی
های فعلی و احتمالی ایران در توسعه سلاح های هسته ای. کوردسمن
می گوید که در این گزارش هیچ اشاره ای به اینکه تا سال 2003
(1382) ایران تا چه حد در پژوهش های سلاح های هسته ای خود
پیشرفت داشته است نشده.
|
